God als theatermaker

Rutger en ik maken een theatervoorstelling en dat is een hele uitdaging. Zeker ook omdat we qua achtergrond geen theatermakers zijn. Wat is er allemaal mogelijk in het theater? Hoe kunnen we daar gebruik van maken? En hoe bezorgen we het publiek een mooie avond? Zoals bekend gaat onze voorstelling over de maakbare mens. Maar als het al zo moeilijk is om een voorstelling te maken, hoe het zit het dan met een mens? Hoe maak je die? Wat is er allemaal mogelijk? Hoe maak je daar gebruik van en hoe bezorg je het publiek (de samenleving) een mooie tijd? 

Die vragen zijn niet bevredigend te beantwoorden. Toch maken wij een voorstelling over de maakbare mens. Wat betekent dat voor onze voorstelling? Dat betekent in ieder geval dat we niet gaan beantwoorden hoe de mens gemaakt moet worden. Wat kunnen we dan wel doen? We kunnen laten zien hoe moeilijk het is om een mens te maken. Hoeveel afwegingen daarbij komen kijken. Zo genereren we en passant wat respect voor God de Almachtige Schepper. Hij kreeg het voor elkaar om de mens (en alles daaromheen) in zeven dagen te maken. 

Maar goed, in zijn tijd was dat makkelijker. Voorafgaand aan de Schepping was er namelijk nog niets, en dus ook geen criteria waaraan de Schepping moest voldoen. Zonder criteria wordt ontwerpen een stuk makkelijker. Sinds de Schepping is er echter veel gebeurd. Door de tijd zijn er steeds meer ideeën ontstaan over hoe de ideale mens eruitziet, en hoe deze gemaakt moet worden. Lange tijd zagen we daarin voor ons een bescheiden rol . Wij mensen kwamen veel tekort, en precies vanwege die tekortkomingen mocht je niet van de mens verwachten dat hij deze zelf kon oplossen. Zoiets was ijdelheid, en misschien zelfs heiligschennis. We moesten wachten op genade.

Sinds een paar eeuwen is ons zelfvertrouwen gegroeid. We hebben weliswaar tekortkomingen, maar we zijn ervan overtuigd dat we deze zelf kunnen oplossen. We kunnen onszelf maken. Het is slechts nog de vraag in welke richting we onszelf moeten maken. Is dat in de richting van een betere samenleving? Een machtige staat? Een gezond en gelukkig leven? Een competitieve economie? Een beter ras? Het lijkt wel alsof er meer richtingen ontstaan naarmate we meer in onszelf geloven. Misschien is het onze taak als theatermakers om al die richtingen voorbij te laten komen in één programma. Een programma dat laat zien hoe lastig het is om überhaupt iets te maken.