Katja Schuurman en het eeuwige leven (deel 2)

Eergisteren schreef ik Katja's vraag aan de wetenschap: 'Kunnen we eeuwig leven?' In haar antwoord vertelde Andrea Maier over  een recent onderzoek. Daaruit blijkt dat het verwijderen van ‘verouderingscellen’ bij muizen tot een langere jeugd leidt. Volgens Andrea is er met dit onderzoek goede hoop op een eeuwige jeugd. Maar stel dat het niets wordt, zijn er dan nog andere kandidaten voor het levenselixer? Ja, en één daarvan richt zich op het verlengen van onze telomeren.

Wat zijn telomeren? Telomeren zijn stukjes DNA aan het einde van onze chromosomen. Daar vormen ze een soort beschermkapje. Elke keer als onze cellen zich delen, en de chromosomen splitsen, verkorten de telomeren. Er schuurt als het ware een stukje vanaf. Dit gaat net zolang door tot de telomeren verdwenen zijn, en hun beschermende functie verloren gaat. Daardoor raken onze chromosomen beschadigd en gaan er dingen mis met de celdeling, of stopt deze zelfs.

Zo bepaalt de lengte van de telomeren dus het maximale aantal celdelingen, en daarmee onze maximale levensduur. Ofwel: in de telomeren staat onze dood voorgeprogrammeerd. Vandaar ook het woordje ‘telos’ dat ‘doel’ of ‘einde’ betekent. De ontdekking van deze telomeren leidde natuurlijk tot de vraag: kunnen we die dingen niet verlengen, of constant houden? Dat is iets waar men momenteel aan sleutelt. Wie weet bevindt zich daar de sleutel tot Katja’s levenselixer.

Walter